Odzież hi-vis ma jedno zadanie: sprawić, by pracownik był widoczny dla kierowcy lub operatora maszyny z bezpiecznej odległości, w dzień i po zmroku. Norma EN ISO 20471 porządkuje te wymagania w trzech klasach.
Co reguluje norma EN ISO 20471
Norma EN ISO 20471 zastąpiła w 2013 roku wcześniejszą normę EN 471 i opisuje odzież ostrzegawczą przeznaczoną do sytuacji wysokiego ryzyka. W obiegu funkcjonuje jej wersja z poprawką z 2016 roku, oznaczana jako EN ISO 20471:2013/A1:2016. Dokument określa trzy grupy wymagań: – kolor i właściwości materiału tła, czyli tkaniny fluorescencyjnej, która jest dobrze widoczna w świetle dziennym; – właściwości taśm retrorefleksyjnych, które odbijają światło reflektorów w ciemności; – projekt ubrania, czyli rozmieszczenie tych materiałów na sylwetce.
Norma dopuszcza trzy kolory tła: fluorescencyjny żółty, fluorescencyjny pomarańczowo-czerwony i fluorescencyjny czerwony. Wybór między nimi zależy zwykle od otoczenia (kolor powinien kontrastować z tłem, na którym pracuje człowiek) oraz od zwyczajów przyjętych w danej branży lub firmie.
Trzy klasy i to, co z nich wynika
O klasie decyduje minimalna powierzchnia widocznych materiałów. Według normy wygląda to następująco: 1. Klasa 1 – co najmniej 0,14 m2 materiału tła i 0,10 m2 materiału odblaskowego. To najniższy poziom, stosowany przy niewielkim ruchu i niskich prędkościach pojazdów. 2. Klasa 2 – co najmniej 0,50 m2 tła i 0,13 m2 odblasków. To średni poziom ochrony, typowy m.in. dla magazynów z ruchem wózków, placów budowy czy prac przy drogach o umiarkowanym natężeniu ruchu. 3. Klasa 3 – co najmniej 0,80 m2 tła i 0,20 m2 odblasków. To najwyższy poziom, przewidziany dla sytuacji dużego ryzyka, np. przy szybkim ruchu, w nocy lub przy słabej widoczności. Odzież tej klasy musi osłaniać tułów oraz mieć rękawy lub nogawki z taśmami.
Klasa jest podana na etykiecie przy piktogramie normy. Warto wiedzieć, że zestaw dwóch elementów, na przykład kurtki i spodni, może uzyskać wyższą klasę niż każdy z nich osobno, ale tylko wtedy, gdy producent przebadał i oznaczył go jako komplet.
Sama norma nie wskazuje, na jakim stanowisku obowiązuje która klasa. To wynika z oceny ryzyka zawodowego, a w niektórych sytuacjach także z przepisów branżowych. Dlatego decyzję o wyborze klasy dobrze jest podejmować razem ze służbą BHP.
Kiedy hi-vis jest potrzebne
Odzież o podwyższonej widzialności stosuje się wszędzie tam, gdzie pieszy pracownik dzieli przestrzeń z pojazdami lub maszynami. Typowe przykłady to: – prace drogowe i utrzymanie infrastruktury; – magazyny, centra logistyczne i place przeładunkowe z ruchem wózków widłowych; – budowy, kopalnie odkrywkowe, porty i lotniska; – służby ratunkowe i techniczne, które pracują na jezdni; – prace w terenie o zmroku, w nocy lub przy mgle.
Coraz częściej odzież ostrzegawczą wybierają też firmy organizujące parkingi przy dużych wydarzeniach, zarządcy terenów przemysłowych i firmy kurierskie przy rozładunku na ulicy.
Etykieta, pranie i logo firmy
Przy zakupie warto zwrócić uwagę na dokumenty. Odzież ostrzegawcza jest środkiem ochrony indywidualnej, więc powinna mieć deklarację zgodności, instrukcję użytkowania i oznakowanie zgodne z normą. Na etykiecie producent podaje też zwykle maksymalną liczbę cykli prania, po której właściwości materiału mogą się pogorszyć. Wyblakły, zabrudzony lub uszkodzony element nie spełnia już swojej funkcji i trzeba go wymienić.
Tak opisane są modele w katalogu Mark the Helper, linii odzieży roboczej i ochronnej dostępnej w serwisie Promostars. Przykładem jest koszulka HI-VIS (indeks 77250): dwukolorowy męski T-shirt z krótkim rękawem i taśmami odblaskowymi, z dołem w kontrastowym kolorze. Producent deklaruje zgodność z normą EN ISO 20471:2013/A1:2016 w klasie 2 oraz z EN ISO 13688. Materiał jest szybkoschnący i odprowadza wilgoć, rozmiary obejmują zakres od XS do XXXL, a znakowanie jest możliwe haftem, nadrukiem DTF, sitodrukiem lub termotransferem. Do karty produktu dołączono deklarację zgodności i instrukcję użytkowania.
Logo firmy na odzieży ostrzegawczej jest możliwe, ale wymaga planu. Znakowanie nie może zmniejszać powierzchni materiału tła i taśm poniżej minimum dla danej klasy. Najbezpieczniej umieścić znak w strefie, którą wskazuje producent, i uzgodnić jego wielkość przed zamówieniem.
Artykuł sponsorowany
